Doorwrochte  eenvoud en verstilling

 Ik heb een opleiding gevolgd aan de academie voor beeldende vorming te Tilburg, richting tekenen en beeldhouwen. Na mijn opleiding heb ik me toegelegd op het gebruik van gemengde technieken op papier en doek. Hierbij moet u denken aan acrylverf, houtskool, wassen, collage-technieken, tape en andere materialen die op mijn pad komen.  Het tegelijk gebruiken van deze technieken binnen een werk levert vaak een doorleefde ruimte op.

 In mijn werk doemen gestileerde, suggestieve figuren op, soms massief, soms fragiel, waarbij de individuele kenmerken, zoals haar, neus, mond, oren, gezichtsuitdrukking wegvallen. De paradox is juist dat deze figuren door het wegvallen van deze kenmerken een grote eigenheid en herkenbaarheid krijgen. Daarnaast voldoen de suggestieve, silhouetachtige figuren aan mijn adagio dat ieder mens een geheim is dat men moet respecteren.

 Er is nog een andere paradox die opvalt aan de figuren.  Aan de ene kant lijken ze op ontdekkingsreis te zijn, ze zijn bezig hun wereld te verkennen  en te vergroten.  Aan de andere kant lijken ze in zichzelf gekeerd, ze willen zich afsluiten van de wereld. De paradoxen leggen  een innerlijke strijd bloot die interessant is, maar niet per se vervelend hoeft  te zijn.

Elk werk levert als geheel een beeld op van doorwrochte eenvoud en verstilling. Ter afsluiting een zelfgeschreven gedicht dat bij mijn werk  past: Moderne nomade, Iedere stap is reizen. Als ik stilsta,ga ik verder in gedachten