Annelies van Dooren (Eindhoven, 1942-2008) komt tijdens haar academietijd sterk onder de indruk van de Vlaamse expressionisten Constant Permeke, Gust de Smet en Gustave van de Woestyne, alsook van Pieter Bruegel, Jeroen Bosch, Vincent van Gogh en Hendrik Chabot. Haar ontmoeting en blijvende, diepe vriendschap met de Duitse dichteres en kunstenares Christel Bergmann betekent voor Van Dooren een geestelijke verrijking: poëzie, filosofie en de Duitse expressionisten Käthe Kollwitz en Paula Modersohn-Becker vullen haar inspiratiebronnen aan.
Tot 1980 ontstaan aquarellen en schilderijen waarbij de expressie absoluut voorgaat aan een hapklare esthetica. In 1980 scheurt Van Dooren een groentenbuil kapot waarin een krop sla heeft gezeten. Ze beschildert die, alsook bakkersmeelzakken en katoenen lappen. Later komt ze ook tot het maken van objecten. Het mededogen voor de mens dat ze voorheen in de aquarellen en schilderijen toonde, gaat nu over naar de aarde, naar de basis van het leven: de groei, de vertwijfeling, de dood en de liefde. Haar thema verschuift naar het numineuze, het goddelijke dat tegelijk fascineert en doet beven.
Annelies van Dooren: ‘De aarde, de dingen en de mens bestaan uit kosmische stof en zijn ermee verbonden. Het numineuze wordt vormgegeven in religie en kunst, in riten en mythen, in beelden dus. Ontkennen van het mysterie leidt tot ontkennen van de waarde van het bestaan, tot liefdeloosheid en machtsmisbruik. De geest en de liefde zijn de dragers van de inspiratie en dus de ziel van de materie. Anders krijg je lege esthetica, zinloze kunst. Kunst dient een elementair doel, namelijk de zingeving van het leven. Daarom ben ik een expressionist.’                                                                                                                           Bron: Museum de Wieger, Deurne